เท็กซัสโฮลด์เอ็ม

ในโลกของโป๊กเกอร์ออนไลน์มีความจริงข้อหนึ่งที่ผู้เล่นที่ชนะเงินทุกคนเข้าใจดี แต่ไม่ค่อยพูดออกมาตรงๆ (ไม่ใช่เพราะไม่ซื่อสัตย์ แต่เพราะเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน) นั่นคือ กราฟอัตราการชนะทุกเส้น ธุรกิจสอนเล่นโป๊กเกอร์ทุกคอร์ส และผู้เล่นระดับสูงทุกคนที่โพสต์ภาพหน้าจอโปรแกรมแก้โจทย์บนทวิตเตอร์ ล้วนได้รับการสนับสนุนทางอ้อมจากคนที่กดปุ่ม ‘ฝากเงิน’ หลังเลิกงาน ด้วยความหวังว่าวันนี้อาจเป็นวันโชคดีของเขา แต่อย่างไรก็ตาม ในที่สาธารณะเราต่างแสร้งทำเป็นว่าเราทุกคนคือนักรบผู้กล้าหาญที่กำลังต่อสู้ในสงครามอันสูงส่ง: ไม่มีการคัดเลือกโต๊ะ ไม่มีการล่าเหยื่อ ไม่มีการล้อมวงผู้เล่นที่เล่นแย่ (ที่เราเรียกว่า “ปลา”) เหมือนฝูงนักล่าที่หิวโหยนับอยู่เงียบๆ ว่าความผิดพลาดแต่ละครั้งมีมูลค่าเท่าไหร่ นี่ไม่ใช่แค่การประลองฝีมือต่อฝีมืออีกต่อไป แต่คือระบบนิเวศที่มีกฎเกณฑ์ของมันเอง บทความนี้ไม่ได้พูดถึงเรื่องศีลธรรม แต่พูดถึงความเป็นจริง โลกโป๊กเกอร์ออนไลน์ถูกสร้างและปกป้องไว้รอบกลุ่มเดียวที่อุตสาหกรรมนี้ใส่ใจจริงๆ นั่นคือ: ผู้เล่นที่แพ้เงิน เมื่อ “ปลา” ตัวหนึ่งเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง เป็นความจริงที่ว่า การทำเงินในโป๊กเกอร์ไม่ได้เกี่ยวกับการเอาชนะผู้เล่นที่เก่งที่สุด แต่เกี่ยวกับการหาประโยชน์จากผู้เล่นที่แย่ที่สุด ผู้เล่นจริงจังทุกคนย่อมเสาะหาเกมที่อ่อนที่สุดตามธรรมชาติ — ความได้เปรียบมากขึ้น กำไรมากขึ้น ในหลายวัน การมีผู้เล่นที่เล่นแย่จริงๆ แค่คนเดียวบนโต๊ะก็สามารถสร้างความแตกต่างระหว่างการจบเกมด้วยกำไรกับการคืนเงินให้คนอื่นได้ เป้าหมายสูงสุดของนักโป๊กเกอร์มืออาชีพ หากเราจะพูดตรงๆ คือการทำเงิน อย่างต่อเนื่อง นั่นมักหมายถึงการลดการสูญเสียและหลีกเลี่ยงค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น หนึ่งในค่าใช้จ่ายเหล่านั้นคือ ค่าธรรมเนียมของผู้ให้บริการ (Rake) ซึ่งเป็นความชั่วร้ายที่จำเป็นที่เราทุกคนแสร้งทำเป็นไม่เกลียด นี่คือเหตุผลที่ทำให้ผู้เล่นที่แย่มีค่ามาก: พวกเขาช่วยให้คุณสกัดคุณค่าได้สูงสุดในเวลาที่สั้นที่สุด โดยเฉพาะในเกมแบบเงินสด กำไรของคุณจะไม่เท่ากันหากคุณชิงหน้าตักของใครสักคนใน 10 … Read more